روسریم رو که سرم می کنم کلی چشمهاش برق میزنه و با کل صورتش میخنده که منم با خودت میبری دیگه؟ بعد چند لحظه که چادرم رو میاندازم روی سرم متوجه میشه که انگار اشتباهی به ددر فکر کرده. کم کم لبخندش محو میشه اما باز هم ناامید نمیشه و نگاهش رو ازم برنمی داره. میگذارمش روی یه زیرانداز نزدیک جانمازم و اسباب بازی و خرت و پرتهایی رو که دوست داره ولوو می کنم جلوش. رکعت اول سرگرمه، بعد کم کم صداش درمیاد اما یه نگاه کجکی به من میکنه و دوباره با این جغجغه ای که موقع بلند شدن از تشهد رکعت دوم بهش میدم یه کم دیگه مشغول میشه، رکعت سوم دیگه همه چیز رو امتحان کرده و با یه غری اعلام می کنه که دیگه صبرم تموم شده برم میداری یا خودم رو ول کنم رو زمین. که خوب در تلاش برای رسیدن به یه جای نامعلوم سینه خیز میفته و کمی از من دور میشه دارم میرم رکعت آخر که زیر انداز رو به سمت خودم میکشم تا بهم نزدیک بشه و جانماز رو میدم دستش. اگر سر و صداش بگذاره چیزی بفهمم سریع آخرین گفتگوها رو هم با خدا می کنم . میشینم تشهد بگم که صورتش رو میماله به باهام و تصمیم میگیره آخرین تیرش رو هم رها کنه گریه می کنه. همونجوری که نشستم بغلش می کنم و روی پاهام مینشونمش که یکباره اونقدر خوشحال میشه و ساکت میشینه که حین سلام دادن خنده ام میگیره. نمازم تموم میشه و اون همه حرف و قربون صدقه نگفته ام رو که قورتشون داده بودم یه دفه آزاد می کنم. یه لحظه به ذهنم میرسه که چه نمازی خوندم٫ یعنی بهشت زیر پای منه؟! نمی دونم اما یه بهشت که روی پاهام نشسته. با همه وجود می بوسمش!
*
پی نوشت: همچنان در مورد تجربه خوابوندن کوچولوتون٫ روروئک و البته دوربین عکاسی منتظر شنیدن توصیه ی شما هستم.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1387ساعت 20:51 توسط هنا
|
