*
خاصیت هوای ابری بود یا چند شب بدخوابی یا چه می دانم هورمونهایی که همیشه از آن گوشه موشه های زندگی زنانه یک دستی برسر آدم می کشند که دلم نمی خواست از آن غار تنهایی-حالا زیر پتو هم نباشد- بیرون بزنم. دستم به گوشی تلفن نمی رفت تا همسایه و پسرکش بیایند و مجبور بشوم یک تکانی به خودم و خانه بدهم. دلم می خواست دخترکم جمله ی "مامان امروز دلم نمی خواد شعر بخونم" را می فهمید. دلم می خواست برای خودم ساکت باشم. بخزم یک گوشه و کتاب شعر بخوانم. در خانه را که باز می کردی عیان بود که زن خانه حالش به جا نیست. دلم می خواست حرف بزنم با دوستانم. بی بهانه باز بخندم. تجربه ام می گفت یک مادر با دخترکی که هر روز شیرین زبان تر از دیروز می شود و دخترک کوچک تری که خنده های بی بهانه و با بهانه اش تمام روز مثل جرقه می درخشد و به چشم می آید نباید غمگین بشود. باید به آینده فکر کند که خستگیش در می رود یا به اینکه این روزها روزهای خیلی شیرینی هستند. بار سنگین دستور سلامتید خدا را شکر و از هر لحظه ات لذت ببر، این روزها می گذرند خوش باش و... با عذاب وجدانشان حالم را پیچیده تر می کردند. دیشب که دخترکم برای خرید همراه باباییش رفت و خواهر کوچولویش هم خوابید یک ساعت تمام به خودم اجازه دادم تا هرچقدر می خواهم دلگیر باشم، به کسی لبخند نزنم و شعر های کودکانه نخوانم، برای کسی شاد نباشم، فکر شام و خانه ی مین گذاری شده با خرت و پرت را هم نکنم، بنشینم یک گوشه و به آن کودک کوچولوی خودم برسم. به او هم بگویم می توانی غمگین باشی و در آغوشش بگیرم. انگار فشار انکار کردن خیلی اوضاع را وخیم کرده بود و این پذیرش دلپذیر مثل باز کردن پنجره ی رو به آفتاب دلم را روشن کرد. بلند شدم و بعد از مدتها یک نماز خواندم بی آن که کسی در حال سجده رویم سرسره بازی کند یا گوشه ی چادر را آنقدر بکشد که بیشتر به نظر برسد او دارد نماز می خواند و من کنار او دارم بازی می کنم، بی آنکه با دستم گهواره ی دیگری را تکان بدهم بلاخره نمازم ناشکسته از ترس اتفاقی تمام شد و به سمت کسی ندویدم. نشستم و برای خودم به این روزها فکر کردم که محرم است و به آن که دلم برایش تنگ شده بود سلام کردم.
هنوز تیم کوچک خرید به خانه برنگشته بودند که سبک و آسوده برخاسته بودم تا برای خودم چایی دم کنم، به نظرم می آمد می توانم خانه را دوباره مرتب کنم و بنشینم یک گوشه شعر بخوانم و با خنده های دخترم بخندم.
اما خوب٫ شنای هفتگی حسابی بهمون خوش میگذره و دیدن کسانی که تا روزهای آخر هفته چهل هم هنوز فعالند حسابی روحیه دهنده است! اگر شرایط هم اجازه بده بعد از ظهر ها اطراف خونه پیاده روی می کنیم٫ به نظر می رسه که شال و کلاه زمستونی هم دیگه نی نی رو استتار نمی کنند چون خانم بزرگ های ژاپنی گاهگداری نگاه معنی داری به من می کنند و یک لبخند بانمک می زنند٫ بعضی هاشون هم شده با ایما و اشاره سوال می کنند ببینند درست حدس زدند یا نه؟! وقتی می گم بله با کلی ذوق جواب میدند مبارکه! خیلی لذت بخشه! راست میگند خیلی لذت داره!
اعتراف می کنم که قبل از بارداری شاید از خدا خجالت می کشیدم که در مورد آفرینش یک نفر دیگر نظر بدهم و به این سوال جواب نمی دادم اما ته دلم یک چیزی می گذشت
)
با این که لذت معلق شدن رو نتونستم بچشم اما نرمش های توی آب خیلی خوب بودند. بعد هم مربی شروع کرد به گروه بندی ما هفت نفر که من تک افتادم. ماشالله همه زبر و زرنگ بودند و برخلاف تصور من حتی شنای سختی مثل پروانه هم توی تمرین ها بود که بنده به دلیل عادت نداشتن به بی دماغ گیری٫ سهمم از بعضی از این تمرین ها فقط سرفه بود و تنگی نفس!
اما توان جسمی بقیه مادر ها واقعا تحسین برانگیز بود! شده بودم نخودی و اشکم در میومد وقتی همه به ته خط می رسیدند و گروه تک نفره و نصفی من و نی نی که سری آخر هم بودیم باید جلوی چشم حضار٫ نفس زنان به انتهای خط می رسیدیم!
